De wet van behoud van ellende: waarom problemen nooit verdwijnen, alleen verhuizen

Een reorganisatie lost het ene knelpunt op en creëert twee nieuwe. Een automatiseringsproject haalt handwerk weg bij de ene afdeling en dumpt het als uitzoekwerk bij de andere. Daniël Doorn noemt dat de wet van behoud van ellende: complexiteit verdwijnt zelden, ze verhuist.

Met dertig jaar ervaring als projectleider, consultant en service manager bij organisaties als Capgemini, Ordina, de NS en KPN heeft hij die wet keer op keer in de praktijk zien werken — en, belangrijker, geleerd hoe je hem naar je hand zet in plaats van ervan geschrokken te reageren.

Deze lezing gaat niet over het (onmogelijke) uitbannen van ellende, maar over bewust kiezen waar die terechtkomt — en waarom dat bij een tuinman in de ICT altijd begint met eerlijk kijken naar wat een ‘oplossing’ werkelijk oplost.

“Neem de werkdruk die veel docenten ervaren — die is reëel. Maar zodra iemand iets wil verbeteren, blijkt er geen tijd. Dus krijgen docenten een verplichte training om te leren prioriteren en nee te zeggen, compleet met huiswerk. De échte oorzaak — een ambitieniveau dat niet in verhouding staat tot de beschikbare middelen — blijft onbespreekbaar. Zo houden onderwijsteams de wet van behoud van ellende vaak onbedoeld zelf in stand.”